Umacnianie władzy: unifikacja i propaganda
W początkowych miesiącach władzy, naczelnym dążeniem nazistów było zdobycie totalitarnego wpływu. Obok aresztowań i zastraszeń przeciwników politycznych, unifikacja życia politycznego oraz społecznego w myśl narodowosocjalistycznej ideologii było nadrzędnym celem. Ustawy unifikujące z 1933 roku pozbawiły władzy dotychczasowe, niepodległe rządy landów i poprzez to została zniesiona federalna konstytucja Niemiec. Do lipca 1933 roku zostały rozwiązane wszystkie niezależne partie, zrzeszenia i związki zawodowe i tak wyrugowano wszelkie formy opozycji. Długotrwałym celem polityki unifikacji była całkowita centralizacja władzy państwowej w rękach Führera.
Z polityką unifikacji, wiązało się tworzenie systematycznej i centralistycznie zarządzanej ideologicznej propagandy masowej. W dniu 13 marca 1933 roku utworzono Ministerstwo do Spraw Oświecenia Narodowego i Propagandy – stanowisko Ministra objął Joseph Goebbels. Stałymi elementami propagandy nazistowskiej było tworzenie atmosfery kultu jednostki wokół Führera, pompatyczne inscenizacje masowych wieców oraz politycznych, sportowych i kulturalnych imprez masowych. Używając łatwych do zapamiętania symboli oraz haseł, stwarzano obraz homogenicznej wspólnoty narodowej, celem było również napiętnowanie Żydów oraz komunistów jako obcych i tak zwanych wrogów narodu oraz wykluczenia ich w sposób radykalny.
Nie ta propaganda jest najlepsza, której faktyczne elementy ewidentnie wychodzą na jaw, lecz taka propaganda jest najlepszą propagandą, która działa jakby niewidocznie, która przenika życie publiczne w taki sposób, że życie publiczne nie ma najmniejszego pojęcia o celu tej propagandy.
(Joseph Goebbels, 1941)
