Edyta Stein
Edyta Stein urodziła się w 1891 roku w żydowskiej rodzinie we Wrocławiu. Tutaj uczęszczała do szkoły i także tutaj na uniwersytecie w latach 1911–1913 studiowała psychologię oraz chodziła na wykłady germanistyki i filozofii. W celu studiowania filozofii u fenomenologa Edmunda Husserla przeprowadziła się do Getyngi. Jednakże dalsza kariera naukowa, mimo napisania i obrony pracy doktorskiej, była dla niej, jako kobiety, zamknięta.
W trakcie pierwszej wojny światowej pracowała jako pielęgniarka w szpitalu. Reakcją na przeżycia wojenne był wzrost jej zainteresowania chrześcijaństwem. Wykłady Maxa Schelera, który sam przeszedł na katolicyzm, przyczyniły się do zainteresowania wiarą katolicką. Oprócz tego wpływ na jej decyzję miał także kontakt z małżeństwem Reinach, którzy byli ewangelikami. Skutkiem tych, a także innych czynników było jej przejście w 1922 roku na katolicyzm. Jako ostateczny impuls do tego kroku wymieniana jest lektura biografii karmelitanki, mistyczki, reformatorki zakonów karmelitańskich, Teresy z Avili. Po przyjęciu chrztu aż do roku 1931 pracowała w Spirze jako nauczycielka, a następnie do 1933 roku w Münster prowadziła wykłady.
Edyta Stein była autorką wielu dzieł, na przykład rozprawy doktorskiej „O zagadnieniu wczucia” czy „Byt skończony a byt wieczny”. Była także członkiem Związku Praw Wybo-rczych dla Kobiet (Verein für Frauenstimmrecht), co ukazuje jej zaangażowanie w kwestie kobiece i jednocześnie wielostronność jej osobowości.
Po przejęciu władzy przez Hitlera w 1933 roku musiała zrezygnować z pracy w Instytucie Pedagogiki w Münster i wstąpiła do klasztoru sióstr karmelitanek w Kolonii. Przyjęła tam imiona zakonne: Teresą Benedyktą od Krzyża.
Pogromy w listopadzie 1938 roku zmusiły ją do przeniesienia się do Karmelu w Echt w Holandii. W sierpniu 1942 roku została aresztowana i przewieziona do obozu Auschwitz, gdzie zginęła w komorze gazowej razem ze swoją siostrą Różą.
W roku 1987 Edyta Stein została beatyfikowana, a w 1998 roku papież Jana Paweł II ogłosił ją świętą. Edyta Stein jest obok św. Brygidy Szwedzkiej oraz św. Katarzyny ze Sieny Patronką Europy. Uznanie jej zasług oraz dziedzictwo są żywo dyskutowane w kręgach zarówno chrześcijańskich, jak i żydowskich, dzięki czemu stają się okazją do dialogu oraz impulsem do własnych poszukiwań.


